<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
			<journal>
			<title>Journal of Paramedical Sciences &amp; Rehabilitation</title>
			<title_fa>فصلنامه علمی- پژوهشی علوم پیراپزشکی وتوانبخشی</title_fa>
			<short_title></short_title>
			<subject>Medical Sciences</subject>
			<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/</web_url>
			<journal_hbi_system_id>0</journal_hbi_system_id>
			<journal_hbi_system_user></journal_hbi_system_user>
			<journal_id_issn>2322-5238</journal_id_issn>
			<journal_id_issn_online>2345-2730</journal_id_issn_online>
			<journal_id_pii></journal_id_pii>
			<journal_id_doi></journal_id_doi>
			<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
			<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
			<journal_id_sid></journal_id_sid>
			<journal_id_nlai></journal_id_nlai>
			<journal_id_science></journal_id_science>
			<language>fa</language>
			<pubdate>
				<type>jalali</type>
				<year>1405</year>
				<month>5</month>
				<day>1</day>
			</pubdate>
			<pubdate>
				<type>gregorian</type>
				<year>2026</year>
				<month>8</month>
				<day>1</day>
			</pubdate>
			<volume>15</volume>
			<number>2</number>
			<publish_type>online</publish_type>
			<publish_edition>1</publish_edition>
			<article_type>fulltext</article_type>
			<articleset><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>مطالعه کیفی تجارب افراد دچار ضایعه نخاعی از تحولات روابط بین فردی و اجتماعی پس از ایجاد آسیب</title_fa>
				<title>A Qualitative Study of the Experiences of Individuals with Spinal Cord Injury Regarding Interpersonal and Social Relationship Transformations Post-Injury</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Original Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:آسیب طناب نخاعی (Spinal Cord Injury; SCI) حادثه ای غیر منتظره است که پیامدهای زیستی- روانی- اجتماعی فراوانی بر فرد تحمیل می کند. این پیامدها سلامت و بهداشت روان فرد را متاثر می سازند و نقش های فردی، خانوادگی و اجتماعی افراد را دگرگون می کنند و به تبع بر روابط بین فردی، خانوادگی و اجتماعی تاثیر به سزایی می گذارند. هدف مطالعه حاضر شناخت تحولات و دگرگونی های روابط بین فردی و اجتماعی افراد پس از ایجاد آسیب نخاعی و مطالعه تجارب این افراد از این دگرگونی هاست.روش بررسی:به منظور شناخت این تجارب در این مطالعه از روش پژوهش کیفی استفاده شده است. تعداد کل مشارکت کنندگان 11 فرد دچار ضایعه نخاعی و 2 تن از همسران ایشان هستند که با روش هدفمند و حداکثر اشباع انتخاب شدند. جهت انجام مطالعه مصاحبه های عمیق و نیمه ساختار یافته با مشارکت کنندگان انجام شد و در نهایت اطلاعات از طریق روش محتوای قراردادی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها:تحلیل محتوای مصاحبه ها نشان داد تجارب افراد دچار ضایعه نخاعی از روابط اجتماعی و بین فردی را می توان در3 طبقه و 9 زیر طبقه جای داد. طبقات اصلی عبارت بودند از: اختلال در تعادل سیستم خانواده، کاهش تعلق اجتماعی و تمایل به رابطه با همتایان. نتیجه گیری:به طور کلی توجه به تغییرات ایجاد شده در روابط بین فردی و کمک به فرد و خانواده در جهت اصلاح آن می تواند تاثیر به سزایی در رشد فرد و سازگاری روانی و اجتماعی وی داشته باشد.]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose:Spinal cord injury (SCI) is an unexpected event that imposes numerous biopsychosocial consequences on individuals. These consequences affect mental health and well-being, transform personal, familial, and social roles, and significantly impact interpersonal, family, and social relationships. The present study aims to explore the transformations and changes in interpersonal and social relationships following SCI and to examine individuals&#039; lived experiences of these changes. Methods:A qualitative research method was employed to understand these experiences. The study included a total of 11 individuals with spinal cord injury (SCI) and 2 family members, selected through purposive sampling until data saturation was achieved. In-depth, semi-structured interviews were conducted, and the data were analyzed using conventional qualitative content analysis. Results:The analysis revealed that the experiences of individuals with SCI regarding their social and interpersonal relationships could be categorized into 3 main themes and 9 subthemes. The primary themes were: Disruption in family system equilibrium, Reduced social belonging and Preference for peer relationships.Conclusion:Addressing the changes in interpersonal relationships and assisting both individuals and their families in adapting to these changes can significantly enhance personal growth and psychosocial adjustment.]]></abstract>
				<keyword_fa>مطالعه کیفی، افراد دچار ضایعه نخاعی، تحولات، روابط بین فردی و اجتماعی</keyword_fa>
				<keyword>Qualitative study, Spinal cord injury patients, Relationship dynamics, Social and interpersonal relations</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28207.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Fariba</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Mahooti</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>فریبا</first_name_fa>
				<middle_name_fa>فریبا</middle_name_fa>
				<last_name_fa>ماهوتی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>fmahooti@gmail.com</email>
				<code>124027</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Social Work. School of Paramedical Sciences and Rehabilitation. Mashhad University of Medical Sciences. Mashhad. Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استادیار گروه مددکاری اجتماعی، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Ghoncheh</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Raheb</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>غنچه</first_name_fa>
				<middle_name_fa>غنچه</middle_name_fa>
				<last_name_fa>راهب</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>ghraheb@gmail.com</email>
				<code>124028</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Social Work, University of rehabilitation sciences and Social Health, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشیارگروه مددکاری اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Fardin</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Alipour</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>فردین</first_name_fa>
				<middle_name_fa>فردین</middle_name_fa>
				<last_name_fa>علی پور</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>barbodalipour@gmail.com</email>
				<code>124029</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Social Work, University of rehabilitation sciences and Social Health, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشیارگروه مددکاری اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Nikta</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Hatamizadeh</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>نیکتا</first_name_fa>
				<middle_name_fa>نیکتا</middle_name_fa>
				<last_name_fa>حاتمی زاده</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>nikta_h@yahoo.com</email>
				<code>124030</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Rehabilitation Management, University of rehabilitation sciences and Social Health, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استاد گروه مدیریت توانبخشی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>مقایسه تأثیر تمرینات اصلاحی و تحریک الکتریکی عضلانی بر درد و حس عمقی زانوی زنان میانسال مبتلا به درد زانو</title_fa>
				<title>Comparison the Effect of Corrective Exercises and Electrical Muscle Stimulation on Pain and Knee Proprioception of Middle-Aged Women With Knee Pain</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Original Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:آرتروز زانو یک بیماری غضروف مفصلی زانو بوده که موجب تغییراتی در عملکرد جسمی افراد می‌شود. هدف تحقیق حاضر مقایسه تأثیر تمرینات اصلاحی و تحریک الکتریکی عضلانی (EMS) بر درد و حس عمقی زانوی زنان میانسال مبتلا به زانو درد بود.روش بررسی:پژوهش حاضر از نوع نیمه‌تجربی و کاربردی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان 60-50 ساله مبتلا به درد آرتروز زانوی شهر اصفهان بود. تعداد 30 نفر از جامعه مذکور به صورت در دسترس و هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه تمرینات اصلاحی (15 نفر) (سن: 4/1±58/40 سال، قد: 3/1±158/19 سانتی‌متر، وزن: 6/7±71/32 کیلوگرم) و تمرینات EMS (15 نفر) (سن: 6/4±56/08 سال، قد: 4/4±157/18 سانتی‌متر، وزن: 4/01±73/05 کیلوگرم) قرار گرفتند. هر دو گروه به مدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه و هر جلسه به مدت 30 تا 60 دقیقه تمرینات خود را انجام دادند. قبل و بعد از تمرینات درد و حس عمقی مفصل زانوی بیماران مبتلا به ترتیب با مقیاس بصری درد (VAS) و دستگاه ایزوکنتیک بایودکس اندازه گیری شد. تحلیل داده ها با آزمون سنجش مکرر ترکیبی در سطح معنی داری 0/05 انجام شد. یافته ها:در خصوص درد برای گروه اصلاحی بین قبل (1/72±6/11) و بعد (1/25±3/25) و گروه EMS بین قبل (1/12±6/71) و بعد (1/45±4/05) تفاوت معناداری مشاهده شد (0/001=p). در خصوص حس عمقی برای زاویه 30 درجه برای گروه اصلاحی بین قبل (1/2±5/27) و بعد (1/08±4/12) و گروه EMS بین قبل (1/58±4/84) و بعد (1/03±4/12) و حس عمقی زاویه 60 درجه برای گروه اصلاحی بین قبل (0/54±6/07) و بعد (0/27±5/02) و گروه EMS بین قبل (1/17±5/11) و بعد (1/14±4/89) تفاوت معناداری مشاهده شد (0/001=p). نتایج تغییرات بین گروهی برای حس عمقی 60 درجه (η2=0/52, p=0/017, F(1,28)=0/201)  حس‌عمقی 30 درجه  (η2=0/41, p=0/017, F(1,28)=11/17) و درد (η2=0/21, p=0/034, F(1,28)=14/017) نیز معنادار بود و تمرینات در گروه اصلاحی موثرتر بود. نتیجه گیری:نتایج بیانگر موثر بودن هر دو برنامه تمرینی بوده، اما برنامه تمرینات اصلاحی بر بهبود فاکتورهای درد و حس عمقی مفصل زانو موثرتر از گروه EMS بود. بنابراین کاردرمانان می توانند از نتایج این تحقیق در درمان بیماران استفاده کنند.]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose:
Knee arthritis is a knee joint cartilage disease that causes changes in people&#039;s physical and mental performance. The purpose of this study was to Comparison the effect of corrective exercises and electrical muscle stimulation on pain and knee proprioception of middle-aged women with knee pain.Methods:
The current research was semi-experimental and and practical with design pre-test and post-test. The statistical population of the present study included all women aged 50-60 years with knee osteoarthritis pain in Isfahan. A number of 30 people from the community were purposefully selected and randomly placed in two groups of corrective exercises (15 people) (Age: 58.40±1.4 years, Height: 158.19±1.3 cm, Weight: 71.32±6.7 kg) and EMS training (15 people) (Age: 56.08±6.4 years, Height: 157.18±4.4 cm, Weight: 157.18±7.0 cm, Weight: 50.4±7.4 kg). Each two group did their own exercises for eight weeks, three sessions each week, and each session lasted 30-60 minutes. Before and after the exercise period pain and knee proprioception of the patients respectively using the visual pain scale (VAS) and Biodex isokinetic were measured. Data were analyzed was mixed repeated measures test at a significance level of 0.05.Results:
Regarding pain, a significant difference was observed for the corrective group between before (6.11±1.72) and after (3.25±1.25) and for the EMS group between before (6.71±1.12) and after (4.05±1.45) (P=0.001). Regarding proprioception for the 30 degree angle for the corrective group between before (5.27±1.2) and after (4.12±1.08) and for the EMS group between before (4.84±1.58) and after (4.12±1.03) And a significant difference was observed in proprioception at an angle of 60 degrees for the correction group between before (6.07±0.54) and after (5.02±0.27) and in the EMS group between before (5.11±1.17) and after (4.89±1.14) (P=0.001). The results of between-group changes were also significant for 60-degree proprioception (η2=0.52, P=0.017,  F (1,28)= 0.201), 30-degree proprioception (η2=0.41, F (1,28)=11/17, P=0/017), and pain (η2=0.21, F (1,28)=14/017, P=0/034), but the exercises were more effective in the correction group.Conclusion:
The results indicated that both exercise programs were effective, but, Corrective exercise program for improving pain factors and knee proprioception in female patients with knee arthrosis was followed by an 8-week exercise program from the muscle movement group. Therefore, occupational therapists can used the results of this research in the treatment of patients with knee arthritis.]]></abstract>
				<keyword_fa>آرتروز زانو، تمرینات اصلاحی، تمرینات تحریک الکتریکی عضلانی، حس عمقی، زنان میانسال</keyword_fa>
				<keyword>knee arthritis, Corrective exercise, Electrical Muscle Stimulation (EMS) Exercise, Proprioception, Middle-aged women</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28209.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Bahareh</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Sadegh</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>بهاره</first_name_fa>
				<middle_name_fa>بهاره</middle_name_fa>
				<last_name_fa>صادق</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>baharesadegh5132@gmail.com</email>
				<code>124035</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Sports Injuries and Corrective Exercise, Faculty of Physical Education and Sports Sciences, Isfahan University, Isfahan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Nader</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Rahnama</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>نادر</first_name_fa>
				<middle_name_fa>نادر</middle_name_fa>
				<last_name_fa>رهنما</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>n.rahnama@spr.ui.ac.ir</email>
				<code>124036</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Sports Injuries and Corrective Exercise, Faculty of Physical Education and Sports Sciences, Isfahan University, Isfahan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استاد گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان ، اصفهان، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>فراوانی پیرگوشی و کم شنوایی در اثر نویز در کارکنان دانشگاه علوم پزشکی مشهد در سال 1401</title_fa>
				<title>Age Related Hearing Loss and Noise-Induced Hearing Loss in the medical specialists of Mashhad University of Medical Sciences</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Original Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:
کم شنوایی یک مشکل شایع در بزرگسالان و سومین علت جهانی زندگی سالیانه با ناتوانی است. هدف از این مطالعه، بررسی وضعیت شنوایی کارکنان دانشگاه علوم پزشکی مشهد می باشد.روش بررسی:
این مطالعه به صورت مقطعی و با روش نمونه گیری تصادفی پوآسون انجام گردید. تمامی افراد (1111=n) در محیط کلینیک شنوایی و بوسیله یک آزمایشگر مورد ارزیابی قرار گرفتند. ارزیابی‌های انجام شده شامل تاریخچه گیری، اتوسکوپی، ادیومتری تن خالص و تمپانومتری بود. با استفاده از این ارزیابی ها، نوع، میزان و شکل کم شنوایی مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها:
سن افراد شرکت کننده در پژوهش برابر با 44/03±6/74 سال بود. 460 نفر (41/4 درصد) از شرکت کنندگان خانم بودند. 310 نفر (27/9 درصد) دارای کم شنوایی حسی عصبی دو طرفه و 233 نفر (20/9 درصد) دارای کم شنوایی حسی عصبی یک طرفه بودند. میزان کم شنوایی به دست آمده در بیشتر موارد در حد خفیف تا ملایم بود. حدود ۸ درصد از کل افراد دارای کم شنوایی انتقالی بودند. موارد متعددی از پیرگوشی و کم شنوایی ناشی از نویز در بین افراد مورد ارزیابی، مشاهده گردید. بیش از نیمی از افراد بالای 50 سال، مبتلا به پیرگوشی بودند.نتیجه گیری:
با توجه به موارد متعدد پیرگوشی و کم شنوایی ناشی از نویز و همچنین قابل پیشگیری بودن بسیاری از این موارد،  ابتلای بالای افراد ممکن است به دلیل کمبود سواد سلامت، یا بی توجهی به اثرات مشکلات شنوایی باشد.]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose:
Hearing loss is a common issue among adults and it is the third cause of global years lived with disability (YLDs). The purpose of this study was to investigate the hearing thresholds of specialists at Mashhad University of Medical Sciences medical staff in 2022.Methods:
This study was conducted cross-sectionally using Poisson random sampling method. All subjects (n= 1111) were evaluated under the same condition. The evaluations were included case history, otoscopy examinations, pure tone audiometry and tympanometry. By these evaluations, the type, degree and configuration of hearing loss were determined.Results:
The age of the subjects was 44.03 ± 6.74 years old. The 460 subjects (41.4%) were female. Out of a total of 1,111 people, 310 (27.9%) had bilateral sensorineural hearing loss, while 233 (20.9%) experienced unilateral sensorineural hearing loss. The degree of hearing loss in most cases was mild. About 8% of subjects had conductive hearing loss. Numerous cases of Age Related Hearing Loss (ARHL) and Noise Induced Hearing Loss (NIHL) were observed. More than 50% of subject older than 50 years had ARHL.Conclusion:
Considering the preventable nature of ARHL and specially NIHL, the high number of these cases may indicate the lack of health literacy or neglect of the hearing loss effects in our subjects.]]></abstract>
				<keyword_fa>کم شنوایی، پیرگوشی، کم شنوایی در اثر نویز</keyword_fa>
				<keyword>Hearing Loss, Age Related Hearing Loss, Noise-induced hearing loss</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28211.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Sadegh</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Jafarzadeh</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>صادق</first_name_fa>
				<middle_name_fa>صادق</middle_name_fa>
				<last_name_fa>جعفرزاده</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>jafarzadehs@mums.ac.ir</email>
				<code>124043</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Audiology, School of Paramedical and Rehabilitation Sciences, Mashhad University of Medical Sciences, Mashhad, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشیار گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم پیراپزشکی و توانبخشی ، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>بررسی تاثیر آنی آزادسازی بافت مایوفاشیال کمر بر فعالیت الکترومیوگرافی عضلات تنه حین باربرداری محوری در افراد مبتلا به کمردرد مزمن غیراختصاصی</title_fa>
				<title>Evaluation of the Immediate Effect of Lumbar Myofascial Tissue Release on Electromyographic Activity of Trunk Muscles During Axial Loading in Patients with Chronic Nonspecific Low Back Pain</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Original Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:کمردرد غیراختصاصی مزمن یکی از چالش‌های اصلی سیستم‌های سلامت جهانی است. اگرچه مایوفاشیال ریلیز (MFR) به‌عنوان یک روش درمانی امیدبخش مطرح شده، اما مطالعات قبلی نتوانسته‌اند اثرات آن را بر کنترل عصبی-عضلانی حین فعالیت‌های عملکردی بررسی کنند. این مطالعه با طراحی یک پروتکل استاندارد و استفاده از الکترومیوگرافی سطحی، به دنبال پاسخ به این سوال است که آیا MFR می‌تواند به‌صورت آنی الگوی فعالسازی عضلات ثبات‌دهنده کمر را در حین باربرداری بهبود بخشد؟ یافته‌های این پژوهش می‌تواند پایه‌ای برای طراحی پروتکل‌های ترکیبی توانبخشی باشد.روش بررسی:این مطالعه کارآزمایی بالینی یکسویه کور بر روی 54 نفر بیمار کمردرد مزمن غیراختصاصی که بر اساس معیارهای ورود و خروج وارد مطالعه شدند، انجام گرفت. افراد به صورت تصادفی در 2 گروه (مداخله و شاهد) قرار گرفتند که در گروه شاهد دستگذاری بدون مداخله انجام شد. مقدار فعالیت الکترومیوگرافی عضلات تنه قبل و بعد از اعمال مایوفاشیال ریلیز و بلافاصله حین باربرداری در گروه مداخله و پلاسبو ثبت شد.یافته ‌‌ها:مایوفاشیال ریلیز بر کاهش ریشه میانگین مربعات(Root Mean Square; RMS) و افزایش زمان تاخیر فعالیت عضله (delay) ترنسورس ابدومینیس راست حین باربرداری معنادار بوده است (0/05&gt;P) و برای مولتی فیدوس چپ به طور معنادار باعث افزایش delay فعالیت شد. همچنین مایوفاشیال ریلیز به صورت شاهد بر فعالیت الکترومیوگرافی تمامی عضلات تنه بغیر از ترنسورس ابدومینیس چپ، مولتی فیدوس راست، رکتوس ابدومینیس راست و ایلیوکوستالیس راست و چپ حین باربردرای اثرگذار بوده است.نتیجه گیری:طبق یافته های این مطالعه تاثیر مایوفاشیال ریلیز بر عضلات تنه به طور آنی حین باربرداری فقط درمورد ترنسورس ابدومینیس راست و مولتی فیدوس اثرگذار بوده است که نشان دهنده اهمیت کلینیکی مایوفاشیال ریلیز برای این عضلات می باشد و نتیجه گرفتیم که آزادسازی مایوفاشیال می تواند با تعدیل فعالیت این عضلات ثبات دهنده خاص حین فعالیت های عملکردی مدنظر قرار گیرد، اگرچه ناپایداری پاسخ های الکترومیوگرافی، احتیاط در تفسیر یافته های الکتروفیزیولوژیک به عنوان نشانگر منفرد اثربخشی را ضروری می سازد. توصیه می شودئاز MFR به عنوان یک روش کمکی در کنار سایر درمان ها (مثل ورزش های ثباتی) برای بهبود کنترل عصبی عضلانی استفاده کرد.]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose: Chronic nonspecific low back pain is one of the main challenges of global health systems. Although myofascial release (MFR) has been proposed as a promising therapeutic method, previous studies have failed to examine its effects on neuromuscular control during functional activities. This study aims to answer the question of whether MFR can instantaneously alter the activation pattern of low back stabilizing muscles in lifting tasks by designing a standard protocol and using surface electromyography. The findings of this research could provide a foundation for designing combined rehabilitation protocols.Methods: This single-blind clinical trial study was performed on 54 patients with chronic nonspecific low back pain who were admitted based on inclusion and exclusion criteria. Subjects were randomly divided into two groups (intervention and placebo). The amount of electromyographic activity of erector spine langisimus and oliocostalis, multididus, abdominal nudity, internal abdominal oblique, external oblique, and rectus abdominis. before and after myofascial release and immediately during loading was recorded in the intervention and placebo groups.Results:Myofascial release was significant (p&lt;0.05) on decreasing RMS and increasing delay in activity of right transverse abdominis muscle during loading and significantly increased activity delay for left multifidus. Myofascial release as a placebo also affected the electromyographic activity of all trunk muscles except left transverse abdominis, right multifidus, right rectus abdominis, and right and left iliocostalis during loading.Conclusion:According to the findings of this study, the impact of myofascial release on trunk muscles was immedietly significant only for the right transversus abdominis and multifidus during lifting, highlighting the clinical importance of myofascial release for these muscles. We concluded that myofascial release can be considered to modulate the activity of these specific stabilizing muscles during functional activities. However, the instability of electromyographic responses necessitates caution in interpreting electrophysiological findings as a single indicator of effectiveness. It is recommended to use MFR as an adjunctive method alongside other therapies (such as stability exercises) to improve neuromuscular control.]]></abstract>
				<keyword_fa>کمردرد مزمن غیراختصاصی، مایوفاشیال ریلیز، باربرداری، الکترومیوگرافی</keyword_fa>
				<keyword>Chronic nonspecific low back pain, Myofascial Release, loading, Electromyography</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28206.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Mobina</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Mirarab razi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>مبینا</first_name_fa>
				<middle_name_fa>مبینا</middle_name_fa>
				<last_name_fa>میرعرب رضی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>mmirarab1375@yahoo.com</email>
				<code>124025</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>کارشناس ارشد گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Rasool</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Bagheri</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>رسول</first_name_fa>
				<middle_name_fa>رسول</middle_name_fa>
				<last_name_fa>باقری</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>rasool.bagheri@ymail.com</email>
				<code>124026</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Physiotherapy, School of Rehabilitation, Semnan University of Medical Sciences, Semnan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استادیار گروه فیزیوتراپی، دانشکده توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی سمنان، سمنان، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>اثر هشت هفته تمرینات عصبی- عضلانی بر سطوح سرمی OPA1 و آتروژین-1 در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز</title_fa>
				<title>The effect of eight weeks of neuromuscular training on serum levels of OPA1 and Atrogin-1 in patients with multiple sclerosis</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Original Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:
مولتیپل اسکلروزیس (Multiple Sclerosis; MS) به عنوان یکی از بیماری‌های مزمن و التهابی دستگاه عصبی مرکزی، با اختلال در عملکرد میتوکندری و تغییر در شاخص‌های مرتبط با سلامت عضلانی و عصبی همراه است.. هدف از این مطالعه، بررسی اثر هشت هفته تمرینات عصبی-عضلانی بر سطوح سرمی پروتئین ۱ القاشده با آتروفی عصب بینایی OPA1 و آتروژین-1 در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز بود.روش بررسی :
این پژوهش به‌ صورت نیمه تجربی از نوع کاربردی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون انجام شد. جامعه آماری این مطالعه شامل بیماران  زن مبتلا به مولتیپل اسکلروز بودند. حجم نمونه 30 زن بود  که به روش هدفمند و دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی به طور مساوی  در دو گروه 15 نفری  1)ام اس(سن: 37/10 ± 5/80 سال،  قد: 160/70 ± 1/03 متر، وزن: 58/20 ± 1/62 کیلوگرم )، 2) ام اس و تمرین(سن: 36/26 ± 5/90 سال،  قد: 161/50 ± 1/42 متر، وزن: 57/36 ± 1/63 کیلوگرم ) تقسیم شدند. تمرینات عصبی عضلانی به مدت هشت هفته و 5 جلسه در هفته انجام شد. گروه کنترل در مدت تمرین هیچ گونه فعالیت ورزشی نداشتند.نمونه خونی 24 ساعت قبل و 48 ساعت بعد از اخرین جلسه تمرینی جمع آوری شد و سرم حاصل جهت اندازه گیری سطوح OPA1 و آتروژین-1 استفاده گردید.تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آنالیز واریانس با اندازه های تکراری در سطح خطای پنج درصد و با استفاده از نسخه 27 نرم افزار  SPSSانجام شد.یافته‌ها:
نتایح نشان داد که تمرین عصبی عضلانی باعث کاهش معنی دار بر میزان OPA1 (p=0/001، η2=0/875)، ، آتروژین-1  (p=0/001، η2=0/682)، در بیماران مبتلا به ام اس داشته است.نتیجه‌گیری:
هشت هفته تمرینات عصبی عضلانی در بیماران ام اس  با کاهش معنی دار مقادیر OPA1 و آتروژین-1 ، همراه بود این نشان می‌دهد که  تمرینات عصبی عضلانی می‌تواند  منجر به بهبود سلامت عصبی و کاهش آتروفی عضلانی در این بیماران شود بنابراین  تمرینات عصبی عضلانی ممکن است یک روش کمکی در مدیریت  و بهبود سریع تر بیماران ام اس مورد استفاده قرار گیرد.]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose:
Multiple Sclerosis (MS) is a chronic inflammatory disease of the central nervous system associated with mitochondrial dysfunction and alterations in markers related to muscular and neural health. The aim of this study was to investigate the effect of eight weeks of neuromuscular training on serum levels of OPA1 and Atrogin-1 in patients with multiple sclerosis.Methods:
This study was conducted as quasi-experimental applied research with a pretest–posttest design. The statistical population consisted of female patients with multiple sclerosis. The sample included 30 women who were selected through purposive and convenience sampling methods and were randomly assigned equally into two groups of 15 participants: 1) MS group (age: 37.10 ± 5.80 years, height: 160.70 ± 1.03 cm, weight: 58.20 ± 1.62 kg), and 2) MS + exercise group (age: 36.26 ± 5.90 years, height: 161.50 ± 1.42 cm, weight: 57.36 ± 1.63 kg). Neuromuscular training was performed for eight weeks, five sessions per week. The control group did not engage in any exercise during the study period. Blood samples were collected 24 hours before and 48 hours after the last training session, and the serum was used to measure OPA1 and Atrogin-1 levels. Data were analyzed using repeated-measures ANOVA at a 5% significance level using SPSS version 27.Results:
The results showed that exercise had a significant reducing effect on OPA1 levels (p = 0.001, η² = 0.875) and Atrogin-1 levels (p = 0.001, η² = 0.682) in patients with MS.Conclusion:
Eight weeks of neuromuscular training was associated with a significant reduction in OPA1 and Atrogin-1 levels in patients with MS. This suggests that neuromuscular training may improve neural health and reduce muscle atrophy in these patients. Therefore, neuromuscular training may be considered as a complementary approach in the management and faster recovery of patients with MS.]]></abstract>
				<keyword_fa>تمرینات عصبی عضلانی، شاخص‌های آتروفی، مولتیپل اسکلروزیس</keyword_fa>
				<keyword>Neuromuscular training, Atrophy markers, Multiple Sclerosis</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28214.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Ahmad</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Shahid Razi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>احمد</first_name_fa>
				<middle_name_fa>احمد</middle_name_fa>
				<last_name_fa>شهید راضی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>ahmedalmusavi88@gmail.com</email>
				<code>124047</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Sports Physiology, Faculty of Sports Sciences, Isf.C., Islamic Azad University, Isfahan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش، گروه فیزیولوژی ورزش، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Khosro</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Jalali Dehkordi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>خسرو</first_name_fa>
				<middle_name_fa>خسرو</middle_name_fa>
				<last_name_fa>جلالی دهکردی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>khosrojalali@iau.ac.ir</email>
				<code>124048</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Sports Physiology, Faculty of Sports Sciences, Isf.C., Islamic Azad University, Isfahan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشیار گروه فیزیولوژی ورزش، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Asaad</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Adnan Aziz</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>اسعد</first_name_fa>
				<middle_name_fa>اسعد</middle_name_fa>
				<last_name_fa>عدنان عزیز</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>asaad_adnan2008@yahoo.com</email>
				<code>124049</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>College of Physical Education and Sports Science, University of Al-Qadisiyah, Iraq</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه القادسیه، عراق</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Farzaneh</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Taghian</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>فرزانه</first_name_fa>
				<middle_name_fa>فرزانه</middle_name_fa>
				<last_name_fa>تقیان</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>ft_taghian@yahoo.con</email>
				<code>124050</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Sports Physiology, Faculty of Sports Sciences, Isf.C., Islamic Azad University, Isfahan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استاد گروه فیزیولوژی ورزش، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Ahmad</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Chitsaz</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>احمد</first_name_fa>
				<middle_name_fa>احمد</middle_name_fa>
				<last_name_fa>چیت ساز</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>chitsaz1955@gmail.com</email>
				<code>124051</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Neurology, School of Medicine, Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استاد گروه علوم اعصاب، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>تأثیر تمرینات هاپینگ بر شاخص های عملکردی و کینماتیکی دختران ورزشکار با سابقه جراحی ACL</title_fa>
				<title>The Effect of Eight-Week Hopping Exercise Program on Functional and Kinematic Indices in Female Athletes with a History of ACL Reconstruction</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله پژوهشی</content_type_fa>
				<content_type>Original Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:
آسیب لیگامان صلیبی قدامی (ACL) یکی از شایع‌ترین آسیب‌های ورزشی در زنان ورزشکار است که اغلب با نقص‌های عملکردی و کینماتیکی پس از جراحی همراه است. این مطالعه با هدف بررسی تأثیر هشت هفته تمرینات هاپینگ بر شاخص‌های عملکردی (تعادل ایستا، پویا و حس عمقی زانو) و کینماتیکی (زاویه والگوس زانو) در دختران ورزشکار با سابقه جراحی ACL با اتوگرافت همسترینگ انجام شد.روش بررسی:
تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی و به صورت پیش آزمون-پس آزمون بود. جامعه آماری تحقیق حاضر را 26 دختر ورزشکار (۱۸-۳۰ سال) با سابقه جراحی ACL تشکیل دادند و از میان آن‌ها، 20 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند و به طور تصادفی به دو گروه تجربی (تعداد=۱۰) و کنترل (تعداد=۱۰) تقسیم شدند. گروه تجربی برنامه پیش‌رونده هاپینگ (سه جلسه در هفته، ۳۰ دقیقه) را دریافت کرد، در حالی که گروه کنترل فعالیت روزمره خود را ادامه داد. ارزیابی‌ها شامل تعادل ایستا با بایودکس (OSI)، تعادل پویا با آزمون Y، حس عمقی زانو با Angle Meter 360 (خطای ۴۵ درجه) و کینماتیک زانو با Kinovea (FPPA در فرود تک‌پا) بود. تحلیل واریانس ترکیبی ۲×۲ (گروه × زمان) و آزمون‌ تعقیبی بونفرونی برای مقایسه‌های ساده در SPSS نسخه ۲۷ استفاده شد (0/05&gt;p).یافته‌ها:
در پیش‌آزمون، تفاوت معنی‌داری بین گروه‌ها در متغیرهای وابسته مشاهده نشد (05/0p&gt;). گروه تجربی بهبود معنی‌دار نشان داد: کاهش 35/61% در پایداری کلی(0/71=η²)، %44/67 در خطای حس عمقی (0/86=η²)، 48/62 % در FPPA (η²=0/73)، و افزایش 92/15%در تعادل قدامی، 11/26% خلفی -داخلی، 15/18% خلفی - خارجی و 14/08% کلی (0/83-0/65 =η²). آزمون بونفرونی تفاوت معنی‌دار بین گروه‌ها در پس‌آزمون (0/001&gt;p برای تمام متغیرها) و بهبود معنی‌دار پیش‌آزمون-پس‌آزمون در گروه تجربی (0/001&gt;p) را تأیید کرد. گروه کنترل هیچ تغییر معناداری نداشت (0/05&lt;p).نتیجه‌گیری:
تمرینات هاپینگ به طور موثر نقص‌های عملکردی و کینماتیکی را در زنان ورزشکار پس از ACL بهبود می‌بخشد و می‌تواند بخشی از برنامه‌های توانبخشی ویژه زنان باشد. متخصصان توانبخشی از این پروتکل در برنامه‌های بازگشت به ورزش زنان با سابقه جراحی ACL استفاده کنند]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose:
Anterior cruciate ligament (ACL) injury is one of the most common sports injuries among female athletes, often accompanied by functional and kinematic deficits post-surgery. This study aimed to investigate the effect of an eight-week hopping exercise program on functional (static balance, dynamic balance, knee proprioception) and kinematic (knee valgus angle) indices in female athletes with a history of ACL reconstruction using hamstring autograft.Methods:
The present study was a semi-experimental study with a pre-test-post-test design. The statistical population of the present study consisted of 26 female athlete (18-30 years old) with a history of ACL surgery, and from them, 20 were selected as the statistical sample and were randomly divided into two experimental groups (n = 10) and control (n = 10). The experimental group underwent a progressive hopping program (three 30-minute sessions per week) in eight weeks, while the control group continued standard rehabilitation. Assessments included static balance (Overall Stability Index via Biodex), dynamic balance (Y-Balance Test), knee proprioception (45° flexion error via Angle Meter 360), and knee kinematics (Frontal Plane Projection Angle [FPPA] via Kinovea during single-leg landing). Normality was assessed using the Shapiro-Wilk test, and homogeneity of variance was evaluated with Levene’s test (p &gt; 0.05). A 2×2 mixed ANOVA (group × time) and Bonferroni post-hoc tests for pairwise comparisons were conducted using SPSS version 27 (p &lt; 0.05).Results:
In the pre-test, no significant differences were observed between groups in the dependent variables (p &gt; 0.05). The experimental group showed significant improvements: a 35.61% reduction in OSI (ηp² = 0.71), a 44.67% reduction in proprioceptive error (ηp² = 0.86), a 48.62% reduction in FPPA (ηp² = 0.73), and increases of 15.92% in anterior balance, 11.26% in posteromedial balance, 15.18% in posterolateral balance, and 14.08% in overall balance (ηp² = 0.65–0.83). Bonferroni tests confirmed significant differences between groups in the post-test (p &lt; 0.001 for all variables) and significant pre-test to post-test improvements in the experimental group (p &lt; 0.001). The control group showed no significant changes (p &gt; 0.05).Conclusion:
Hopping exercises effectively improve functional and kinematic deficits in female athletes post-ACL reconstruction and can be integrated into female-specific rehabilitation programs. It is recommended that rehabilitation specialists incorporate this protocol into return-to-sport programs for women with a history of ACL surgery.]]></abstract>
				<keyword_fa>لیگامان صلیبی قدامی (ACL)، تمرینات هاپینگ، تعادل، حس عمقی زانو، زاویه والگوس زانو</keyword_fa>
				<keyword>Anterior cruciate ligament (ACL), Hopping Exercises, Balance, Knee Proprioception, Knee valgus angle</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28210.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Nozhen</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Malhami</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>نوژین</first_name_fa>
				<middle_name_fa>نوژین</middle_name_fa>
				<last_name_fa>ملحمی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>parvinmalhami1@gmail.com</email>
				<code>124040</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Physical Education and Sports Sciences, Tehran East Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشجوی کارشناس ارشد رشته آسیب شناسی و حرکات اصلاحی – امدادگری، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Abdurasul</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Daneshjoo</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>عبدالرسول</first_name_fa>
				<middle_name_fa>عبدالرسول</middle_name_fa>
				<last_name_fa>دانشجو</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>phdanesh@gmail.com</email>
				<code>124041</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Physical Education and Sports Sciences, Tehran East Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشیار بیومکانیک آسیب شناسی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Shahin</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Riahi Malayeri</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>شاهین</first_name_fa>
				<middle_name_fa>شاهین</middle_name_fa>
				<last_name_fa>ریاحی ملایری</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>shahinriyahi@yahoo.com</email>
				<code>124042</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Physical Education and Sports Sciences, Tehran East Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشیار فیزیولوژی ورزشی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>کاربردهای هوش مصنوعی در علوم توانبخشی: فرصت‌ها، چالش‌ها و ملاحظات اخلاقی</title_fa>
				<title>Artificial Intelligence in Rehabilitation sciences: Opportunities, Challenges, and Ethics</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله مروری</content_type_fa>
				<content_type>Review Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:
هدف از این مقاله، مرور تحلیلی کاربردهای هوش مصنوعی در شاخه‌های مختلف توانبخشی و بررسی چالش‌ها و ملاحظات اخلاقی مرتبط با آن است تا مسیر توسعه آینده این فناوری در خدمت بیماران دارای ناتوانی روشن‌تر شود.روش بررسی:
در این مطالعه مروری، مقالات منتشرشده در پایگاه‌های اطلاعاتی معتبر شامل PubMed، Scopus و Web of Science مورد بررسی قرار گرفتند. جستجو با استفاده از کلیدواژه‌های مرتبط با هوش مصنوعی، یادگیری ماشین، علوم توانبخشی و اخلاق زیستی انجام شد و مطالعات مرتبط پس از ارزیابی محتوایی انتخاب و تحلیل گردیدند.یافته ها:
نتایج این بررسی نشان می دهد که این فناوری با تکیه بر یادگیری ماشین، پردازش زبان طبیعی و تحلیل داده‌های پیچیده، در تمام حوزهای علوم توانبخشی شامل توانبخشی حرکتی، توانبخشی شناختی، پیش بینی تاثیر درمان، درمان های شخصی، خدمات از راه دور و کمک به استقلال بیماران می تواند موثر باشد با این حال، چالش‌هایی نظیر کمبود داده‌های بومی، نا همگونی اطلاعات، نیاز به آموزش و پذیرش بالینی درمانگران ، هزینه‌های بالا و ملاحظات حقوقی در استفاده از داده‌های سلامت، همچنان از موانع اصلی توسعه این فناوری هستند. نتیجه گیری:
این فناوری ظرفیت بالایی برای ارتقای کیفیت خدمات توانبخشی و بهبود پیامدهای درمانی بیماران دارای ناتوانی دارد. با این وجود،  برای بهره‌گیری مؤثر و مسئولانه از این فناوری توجه به ملاحظات اخلاقی از جمله شفافیت الگوریتم‌ها، عدالت در دسترسی، حفظ حریم خصوصی و حمایت از حقوق افراد دارای ناتوانی لازم است. تدوین چارچوب‌های اخلاقی، تقویت زیرساخت‌های داده‌ای و اموزش درمانگران می‌تواند مسیر توسعه پایدار هوش مصنوعی در علوم توانبخشی را هموار سازد.]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose:
The purpose of this article is to provide an analytical review of the applications of artificial intelligence in various branches of rehabilitation and to examine the challenges and ethical considerations associated with it in order to clarify the future development path of this technology in the service of patients with disabilities.Methods:
In this review study, scientific articles published in databases including PubMed, Scopus, and Web of Science were reviewed. The search was conducted using keywords related to artificial intelligence, machine learning, rehabilitation sciences, and bioethics, and relevant studies were selected and analyzed after content evaluation.Results:
The results of this study show that this technology, relying on machine learning, natural language processing, and complex data analysis, can be effective in all areas of rehabilitation science, including motor rehabilitation, cognitive rehabilitation, treatment effect prediction, personalized treatments, remote services, and assisting patients with independence. However, challenges such as lack of native data, information heterogeneity and the need for training and clinical acceptance of therapists, high costs, and legal considerations in the use of health data are still the main obstacles to the development of this technology.Conclusion:
This technology has great potential to improve the quality of rehabilitation services and improve treatment outcomes for patients with disabilities. However, for the effective and responsible use of this technology, it is necessary to pay attention to ethical considerations such as algorithm transparency, equity in access, privacy, and protection of the rights of people with disabilities. Developing ethical frameworks, strengthening data infrastructure, and training therapists can pave the way for the sustainable development of artificial intelligence in rehabilitation science.]]></abstract>
				<keyword_fa>هوش مصنوعی، اخلاق زیستی، یادگیری ماشین، علوم توانبخشی، هوش مصنوعی اخلاقی</keyword_fa>
				<keyword>Artificial intelligence, Bioethics, Machine Learning, Rehabilitation sciences, Ethical AI in Healthcare</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28212.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Seyed Saber</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Sahihalnasab</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>سید صابر</first_name_fa>
				<middle_name_fa>سید صابر</middle_name_fa>
				<last_name_fa>صحیح النسب</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>saber.sahih@yahoo.com</email>
				<code>124044</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Optometry, Faculty of Rehabilitation, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>کارشناس ارشد اپتومتری، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران،  ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Azam</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Abdollahi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>اعظم</first_name_fa>
				<middle_name_fa>اعظم</middle_name_fa>
				<last_name_fa>عبدالهی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>azaabd98@gmail.com</email>
				<code>124046</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Optometry, Faculty of Rehabilitation, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشجوی دکترای اپتومتری،دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی،تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Saeed</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Rahmani</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>سعید</first_name_fa>
				<middle_name_fa>سعید</middle_name_fa>
				<last_name_fa>رحمنی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>medicalopto@yahoo.com</email>
				<code>124045</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Optometry, Faculty of Rehabilitation, Shahid Beheshti University of Medical Sciences, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دکتری تخصصی اپتومتری، گروه اپتومتری،  دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی،تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article><article>
				<language>en</language>
				<article_id_issn></article_id_issn>
				<article_id_issn_online></article_id_issn_online>
				<article_id_pubmed></article_id_pubmed>
				<article_id_pii></article_id_pii>
				<article_id_doi></article_id_doi>
				<article_id_iranmedex></article_id_iranmedex>
				<article_id_magiran></article_id_magiran>
				<article_id_sid></article_id_sid>
				<title_fa>تاثیر توانبخشی دهلیزی بر بهبود گیجی و عدم تعادل ناشی از بیماری منییر مزمن: مرور روایتی</title_fa>
				<title>The Effect of Vestibular Rehabilitation on Improving Dizziness and Imbalance in Chronic Meniere’s Disease; A Narrative Review</title>
				<subject_fa></subject_fa>
				<subject></subject>
				<content_type_fa>مقاله مروری</content_type_fa>
				<content_type>Review Article</content_type>
				<abstract_fa><![CDATA[هدف:
بیماری منییر یکی از اختلالات مزمن و ناتوان‌کننده گوش داخلیست که با علائمی همچون سرگیجه، عدم تعادل، وزوز گوش و کاهش شنوایی همراه است. با توجه به ماهیت مزمن این بیماری و تأثیر آن بر کیفیت زندگی بیماران، استفاده از مداخلات توانبخشی به‌ویژه توانبخشی دهلیزی ( Vestibular Rehabilitation) مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این مطالعه مروری، بررسی تأثیر توانبخشی دهلیزی بر بهبود گیجی و عدم تعادل بیماران مبتلا به بیماری منییر مزمن است.روش بررسی:
در این مطالعه مروری، مقالات منتشر شده از پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed، Google Scholar و Science Direct بین سال‌های 2000 تا 2024 مورد بررسی قرار گرفتند. کلید واژه های مورد استفاده شامل &quot;توانبخشی دهلیزی&quot;، &quot;بیماری منییر&quot;، &quot;سرگیجه&quot; و &quot;گیجی&quot; بودند. از مجموع 1135 مقاله بررسی‌ شده، طبق رهنمود PRISMA و با لحاظ کردن معیارهای ورود و خروج، 11 مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند.یافته‌ها:
نتایج نشان داد که توانبخشی دهلیزی باعث کاهش شدت و دفعات سرگیجه، بهبود تعادل و افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به منییر شده است. همچنین ترکیب این مداخلات با فناوری‌هایی همچون واقعیت مجازی و مداخلات روان‌شناختی همچون درمان شناختی-رفتاری، اثربخشی مداخلات را افزایش داده است، بعلاوه اثرات این درمان‌ها در پیگیری‌های بلندمدت نیز عموماً پایدار گزارش شده است.نتیجه‌گیری:
توانبخشی دهلیزی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله غیردارویی و مؤثر در کنترل علائم بیماری منییر در فاز مزمن در نظر گرفته شود. با توجه به نتایج مثبت این مداخلات، توصیه می‌شود که توانبخشی دهلیزی به‌صورت منظم و با برنامه‌ای هدفمند در برنامه درمانی بیماران مبتلا به منییر مزمن گنجانده شود. انجام مطالعات آینده‌نگر با طراحی‌های قوی‌تر و دوره‌های پیگیری طولانی‌تر می‌تواند شواهد موجود را تقویت کند.]]></abstract_fa>
				<abstract><![CDATA[Purpose:
Meniere&#039;s disease is a chronic and disabling disorder of the inner ear, characterized by symptoms such as vertigo, imbalance, tinnitus, and hearing loss. Given the chronic nature of this disease and its impact on patients&#039; quality of life, the use of rehabilitation interventions, particularly vestibular rehabilitation, has gained increasing attention. The aim of this review study is to investigate the effects of vestibular rehabilitation on improving dizziness and imbalance in patients with chronic Meniere&#039;s disease.
Methods:
In this review study, articles published between 2000 and 2024 were retrieved from the PubMed, Google Scholar, and Science Direct databases. The keywords used included &quot;vestibular rehabilitation,&quot; &quot;Meniere&#039;s disease,&quot; &quot;vertigo,&quot; and &quot;dizziness.&quot; A total of 1,135 articles were screened, and based on the PRISMA guidelines and the inclusion and exclusion criteria, 11 articles were selected for final analysis.
Results:
The results showed that vestibular rehabilitation reduces the severity and frequency of vertigo, improves balance, and enhances the quality of life in patients with Meniere&#039;s disease. Furthermore, combining these interventions with technologies such as virtual reality and psychological interventions like cognitive-behavioral therapy has been found to enhance the effectiveness of the treatments. The benefits of these interventions are also generally reported to persist in long-term follow-ups.
Conclusion:
Vestibular rehabilitation can be considered a non-pharmacological and effective intervention for managing the symptoms of chronic Meniere&#039;s disease. Given the positive outcomes of these interventions, it is recommended that vestibular rehabilitation be incorporated regularly and in a targeted manner into the treatment programs of patients with chronic Meniere&#039;s disease. Future prospective studies with stronger designs and longer follow-up periods can further strengthen the existing evidence.]]></abstract>
				<keyword_fa>بیماری منییر، توانبخشی دهلیزی، سرگیجه، عدم تعادل</keyword_fa>
				<keyword>Meniere&amp;rsquo, s disease, vestibular rehabilitation, vertigo, imbalance</keyword>
				<start_page>0</start_page>
				<end_page>0</end_page>
				<web_url>https://jpsr.mums.ac.ir/article_28208.html</web_url>
			<author_list><author>
				<first_name>Golnaz</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Moradipour</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>گلناز</first_name_fa>
				<middle_name_fa>گلناز</middle_name_fa>
				<last_name_fa>مرادی پور</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>gmoradipoor@yahoo.com</email>
				<code>124031</code>
				<coreauthor>Yes</coreauthor>
				<affiliation>Department of Audiology, Faculty of Rehabilitation Sciences, University of Rehabilitation Sciences and Social Health, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>دانشجوی دکترای گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم  توانبخشی و سلامت اجتماعی،  تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Yones</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Lotfi</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>یونس</first_name_fa>
				<middle_name_fa>یونس</middle_name_fa>
				<last_name_fa>لطفی</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>yones1333@gmail.com</email>
				<code>124032</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Audiology, Faculty of Rehabilitation Sciences, University of Rehabilitation Sciences and Social Health, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استاد گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم  توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author><author>
				<first_name>Mohanna</first_name>
				<middle_name></middle_name>
				<last_name>Javanbakht</last_name>
				<suffix></suffix>
				<first_name_fa>مهنا</first_name_fa>
				<middle_name_fa>مهنا</middle_name_fa>
				<last_name_fa>جوانبخت</last_name_fa>
				<suffix_fa></suffix_fa>
				<email>m.javanbakht@yahoo.com</email>
				<code>124033</code>
				<coreauthor>No</coreauthor>
				<affiliation>Department of Audiology, Faculty of Rehabilitation Sciences, University of Rehabilitation Sciences and Social Health, Tehran, Iran</affiliation>
				<affiliation_fa>استادیار گروه شنوایی شناسی، دانشکده علوم توانبخشی، دانشگاه علوم  توانبخشی و سلامت اجتماعی، تهران، ایران</affiliation_fa>
				 </author></author_list>
				</article>
			</articleset>
			</journal>