هدف:
شانه‌درد سومین اختلال شایع عضلانی–اسکلتی است و احتمالا  اختلال در عملکرد دیافراگم بتواند منجر به تغییرات آرتروکینماتیک و موثر در ایجاد علائم بیماران شانه‌دردی شود. هدف این مطالعه بررسی تأثیر افزودن آزادسازی مایوفاشیال عضله دیافراگم به درمان فیزیوتراپی روتین بر درد، ناتوانی عملکردی و کیفیت زندگی این بیماران می باشد.
روش بررسی:
این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور شامل ۲۵ بیمار در دو گروه کنترل (فیزیوتراپی روتین + آزادسازی شَم عضله دیافراگم) و مداخله (فیزیوتراپی روتین + آزادسازی فعال عضله دیافراگم) بود که شش جلسه درمان، در طی دو هفته دریافت کردند. شدت درد، ناتوانی عملکردی و کیفیت زندگی با استفاده از مقیاس دیداری درد (Visual Analogue Scale; VAS)، شاخص درد و ناتوانی شانه (Shoulder Pain and Disability Index; SPADI)   و پرسش‌نامه کیفیت زندگی (Short- form-12 ;SF-12) مورد بررسی قرار گرفت. از آزمون‌های تی مستقل و زوجی برای مقایسه‌ی درون‌گروهی و بین‌گروهی و از شاخص کوهن   (Cohen’s d) برای بررسی اندازه تاثیر استفاده گردید.
یافته‌ها:
شدت درد در حالت استراحت، فعالیت و خواب شبانه  و شاخص SPADI در دو گروه مداخله و کنترل به طور معنی‌داری از قبل تا پس از درمان کاهش داشت (0/001>p) ولی اندازه اثر در گروه مداخله بیشتر بود. بعد روانی (Mental Component Score; MCS) کیفیت زندگی در گروه کنترل به طور معنی‌داری بهبود نشان داد (0/001>p) و اندازه اثر 0/78 بود. بعد فیزیکی کیفیت زندگی (Physical Component Score; PCS)  نیز در گروه کنترل به طور معنی‌داری افزایش داشت (0/01>p) و اندازه اثر ۱/۱ بود.
نتیجه‌گیری:
آزادسازی فعال مایوفاشیال عضله دیافراگم همراه درمان فیزیوتراپی روتین و دست گذاری بصورت شم می‌تواند در کاهش درد و ناتوانی بیماران مبتلا به شانه‌درد مزمن موثر باشد. اما شواهد کافی مبنی بر تاثیر متفاوت آزاد سازی فعال و شم عضله دیافراگم در بهبود درد و شاخص ناتوانی در بیماران شانه دردی بدست نیامد. در مطالعه حاضر گروه با دست گذاری به صورت شم تغییرات بهتری در کیفیت زندگی نشان داد.