هدف:
بیماری منییر یکی از اختلالات مزمن و ناتوان‌کننده گوش داخلیست که با علائمی همچون سرگیجه، عدم تعادل، وزوز گوش و کاهش شنوایی همراه است. با توجه به ماهیت مزمن این بیماری و تأثیر آن بر کیفیت زندگی بیماران، استفاده از مداخلات توانبخشی به‌ویژه توانبخشی دهلیزی ( Vestibular Rehabilitation) مورد توجه قرار گرفته است. هدف از این مطالعه مروری، بررسی تأثیر توانبخشی دهلیزی بر بهبود گیجی و عدم تعادل بیماران مبتلا به بیماری منییر مزمن است.
روش بررسی:
در این مطالعه مروری، مقالات منتشر شده از پایگاه‌های اطلاعاتی PubMed، Google Scholar و Science Direct بین سال‌های 2000 تا 2024 مورد بررسی قرار گرفتند. کلید واژه های مورد استفاده شامل "توانبخشی دهلیزی"، "بیماری منییر"، "سرگیجه" و "گیجی" بودند. از مجموع 1135 مقاله بررسی‌ شده، طبق رهنمود PRISMA و با لحاظ کردن معیارهای ورود و خروج، 11 مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند.
یافته‌ها:
نتایج نشان داد که توانبخشی دهلیزی باعث کاهش شدت و دفعات سرگیجه، بهبود تعادل و افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به منییر شده است. همچنین ترکیب این مداخلات با فناوری‌هایی همچون واقعیت مجازی و مداخلات روان‌شناختی همچون درمان شناختی-رفتاری، اثربخشی مداخلات را افزایش داده است، بعلاوه اثرات این درمان‌ها در پیگیری‌های بلندمدت نیز عموماً پایدار گزارش شده است.
نتیجه‌گیری:
توانبخشی دهلیزی می‌تواند به‌عنوان یک مداخله غیردارویی و مؤثر در کنترل علائم بیماری منییر در فاز مزمن در نظر گرفته شود. با توجه به نتایج مثبت این مداخلات، توصیه می‌شود که توانبخشی دهلیزی به‌صورت منظم و با برنامه‌ای هدفمند در برنامه درمانی بیماران مبتلا به منییر مزمن گنجانده شود. انجام مطالعات آینده‌نگر با طراحی‌های قوی‌تر و دوره‌های پیگیری طولانی‌تر می‌تواند شواهد موجود را تقویت کند.