هدف:
مولتیپل اسکلروزیس (Multiple Sclerosis; MS) به عنوان یکی از بیماری‌های مزمن و التهابی دستگاه عصبی مرکزی، با اختلال در عملکرد میتوکندری و تغییر در شاخص‌های مرتبط با سلامت عضلانی و عصبی همراه است.. هدف از این مطالعه، بررسی اثر هشت هفته تمرینات عصبی-عضلانی بر سطوح سرمی پروتئین ۱ القاشده با آتروفی عصب بینایی OPA1 و آتروژین-1 در بیماران مبتلا به مولتیپل اسکلروز بود.
روش بررسی :
این پژوهش به‌ صورت نیمه تجربی از نوع کاربردی با طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون انجام شد. جامعه آماری این مطالعه شامل بیماران زن مبتلا به مولتیپل اسکلروز بودند. حجم نمونه 30 زن بود که به روش هدفمند و دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی به طور مساوی در دو گروه 15 نفری 1)ام اس(سن: 37/10 ± 5/80 سال، قد: 160/70 ± 1/03 متر، وزن: 58/20 ± 1/62 کیلوگرم )، 2) ام اس و تمرین(سن: 36/26 ± 5/90 سال، قد: 161/50 ± 1/42 متر، وزن: 57/36 ± 1/63 کیلوگرم ) تقسیم شدند. تمرینات عصبی عضلانی به مدت هشت هفته و 5 جلسه در هفته انجام شد. گروه کنترل در مدت تمرین هیچ گونه فعالیت ورزشی نداشتند.نمونه خونی 24 ساعت قبل و 48 ساعت بعد از اخرین جلسه تمرینی جمع آوری شد و سرم حاصل جهت اندازه گیری سطوح OPA1 و آتروژین-1 استفاده گردید.تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آنالیز واریانس با اندازه های تکراری در سطح خطای پنج درصد و با استفاده از نسخه 27 نرم افزار SPSSانجام شد.
یافته‌ها:
نتایح نشان داد که تمرین عصبی عضلانی باعث کاهش معنی دار بر میزان OPA1 (p=0/001، η²=0/875)، ، آتروژین-1 (p=0/001، η²=0/682)، در بیماران مبتلا به ام اس داشته است.
نتیجه‌گیری:
هشت هفته تمرینات عصبی عضلانی در بیماران ام اس با کاهش معنی دار مقادیر OPA1 و آتروژین-1 ، همراه بود این نشان می‌دهد که تمرینات عصبی عضلانی می‌تواند منجر به بهبود سلامت عصبی و کاهش آتروفی عضلانی در این بیماران شود بنابراین تمرینات عصبی عضلانی ممکن است یک روش کمکی در مدیریت و بهبود سریع تر بیماران ام اس مورد استفاده قرار گیرد.