هدف:
تغییرات پاتولوژیک دیسک یا دیسکوپاتی موجب درد و تغییراتی در قدرت و استقامت عضلات شکمی بیماران می‌شود. هدف این تحقیق تأثیر هشت هفته تمرینات الگوی عملکردی بر درد، قدرت و استقامت عضلات شکمی بیماران زن مبتلا به فتق دیسک کمری بود.
روش بررسی:
تحقیق حاضر از نوع نیمه‌تجربی و طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون با مشارکت دو گروه کنترل و تجربی انجام شد. جامعه آماری تحقیق حاضر را کلیه زنان مبتلا به کمردرد دامنه سنی 30 تا 45 ساله ساکن شهر اصفهان تشکیل دادند که نمره درد بین نمره 3 تا 6 داشتند. تعداد ۳۰ نفر از جامعه مذکور به صورت هدفمند و در دسترس انتخاب و سپس بر اساس نمره درد در پیش‌آزمون در دو گروه ۱۵ نفره تجربی (سن: 1/10 ± 39/53 سال) و کنترل (سن: 1/16±41/40 سال) قرار گرفتند. نمونه‌های تجربی به مدت 8 هفته و هر هفته سه جلسه پروتکل تمرینی مربوط به خود را انجام دادند. قبل و بعد از دوره تمرینی درد، قدرت و استقامت عضلات شکمی بیماران زن به ترتیب با استفاده از پرسشنامه کیوبک (Quebec)، دینامومتر دستی دیجیتال و آزمون فلکشن تنه (دراز نشست 60 درجه) اندازه‌گیری شد. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون آماری کوورایانس در سطح معناداری 0/05 استفاده شد.
یافته‌ها:
در رابطه با درد، پس از کنترل اثر نمرات پیش‌آزمون، نتایج کوواریانس نشان داد که تفاوت معناداری بین گروه‌ها در نمرات درد (75/497=_(1,27)η²=0/737، p=0/001، F)، قدرت (22/663=_(1,27)η²=0/456، p=0/001، F) و استقامت عضلات شکمی (180/995=_(1,27)η²=0/870، p=0/003، F) گزارش شد. در خصوص درد، مقدار اندازه اثر (η²) بالا بیانگر این بوده که 75 درصد از تغییرات درد به دلیل تفاوت بین دو گروه بوده است. در خصوص قدرت و استقامت عضلات شکمی مقدار اندازه اثر (η²) بالا بیانگر این بوده که در خصوص قدرت (46 درصد از تغییرات) و استقامت عضلات شکمی (86 درصد) به دلیل تفاوت بین دو گروه بوده است. بنابراین تمرینات در گروه تجربی نسبت به گروه کنترل موثرتر بوده است.

نتیجه‌گیری:
تحقیق حاضر نشان داد که در خصوص درد، قدرت و استقامت عضلات شکمی بیماران زن، تمرینات در گروه تجربی موثر واقع شد؛ اما در گروه کنترل تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد.