تأثیر هشت هفته تمرینات ضد جاذبه سویینگ بر توانایی عملکرد راه رفتن و اندام فوقانی در زنان مبتلا به مالتیپل ‏اسکلروزیس با ناتوانی متوسط

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناس‌ارشد گروه آسیب‌شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده‎ ‎تربیت بدنی و علوم ورزشی،‎ ‎دانشگاه باهنر کرمان،‎ ‎کرمان،‎ ‎ایران

2 استاد گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده‎ ‎تربیت بدنی و علوم ورزشی،‎ ‎دانشگاه باهنر کرمان،‎ ‎کرمان،‎ ‎ایران

3 استاد بیماری های مغز و اعصاب، مرکز تحقیقات بیماری های مغز و اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی کرمان، کرمان، ایران

10.22038/jpsr.2022.52454.2170

چکیده

 هدف:
یکی از اصلی ترین مشکلات بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس کاهش توانایی­ در عملکرد راه رفتن، هماهنگی و همچنین ضعف عضلانی است که در اثر اختلالات عصبی-عضلانی ایجاد شده و منجر به محدودیت در عملکرد اندام فوقانی و تحتانی می­ شود. هدف از این تحقیق بررسی میزان اثر تمرینات سویینگ بر عملکرد راه رفتن و اندام فوقانی بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس با ناتوانی متوسط می ­باشد.
روش بررسی:
هجده بیمار مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس با میانگین سنی 3/74±36/55 سال، میانگین قد 4/01±164/66 سانتی متر و وزن 5/34±66/48 کیلوگرم و 13 بیمار با میانگین سنی 82/4±34/37 سال، قد 91/4±166/76 سانتی متر و وزن 6/32±66/66 کیلوگرم که هر دو گروه با شاخص ناتوانی 6/5‏≥‏EDSS‏≥‏4/5 بودند به صورت تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته به انجام تمرینات سویینگ در باشگاه پرداختند و گروه کنترل به فعالیت های عادی روزانه خود بدون هیچ گونه محدودیت و مطابق با مداخلات فیزیوتراپی پزشک مربوطه به فعالیت پرداختند.
 یافته‌ ها:
مطابق نتایج بدست آمده توانایی عملکرد اندام فوقانی با توجه به بررسی روند عملکرد بیماران در چهار زمان تست گیری (0/001=p) می­باشد. همچنین در عملکرد راه رفتن نیز بین چهار زمان تست گیری تفاوت معناداری مشاهده شد (0/001=p). بین گروه تجربی و گروه کنترل نیز در بخش عملکرد اندام فوقانی (0/001=p) و عملکرد راه رفتن تفاوت معناداری مشاهده شد (0/001=p).
نتیجه گیری:
با ­توجه به موثر بودن تمرینات منتخب سویینگ می­توان از ابزار باشگاهی سویینگ به عنوان یک مداخله بالینی جهت بازتوانی و بهبود فاکتورهای عصبی عضلانی بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس با در نظر گرفتن درجه ناتوانی افراد استفاده کرد و با توجه به بررسی میزان پیشرفت و تغییرات عملکرد بیماران از هفته چهارم تمرینات و مشاهده بهبودی، می­توان شروع اثربخشی پروتکل تمرینی را با در نظر گرفتن محدوده ناتوانی بیماران ام اس تا حدود زیادی مشخص کرد.

کلیدواژه‌ها