تغییرات شاخص الگوهای غربالگری حرکتی عملکردی دختران مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی بعد از 8 هفته ‏تمرینات پیلاتس

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، ‏شهرکرد، ایران

2 دانشیار حرکات اصلاحی و آسیب شناسی ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

3 استادیار فیزیولوژی ورزشی، گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه شهرکرد، شهرکرد، ایران

10.22038/jpsr.2022.55038.2210

چکیده

هدف:
سندروم درد کشککی-رانی در قسمت قدامی زانو (اطراف و پشت کشکک) و در فعالیت ­هایی نظیر نشستن و پیاده روی های طولانی مدت، بالا و پایین رفتن از پله، اسکات و چمباتمه زدن ظاهر می ­شود. ورزش درمانی یکی از راهکارهای اساسی در درمان این سندروم می باشد و در این بین، ورزش پیلاتس از جمله روش های تمرینی است که در همه­ ی حرکات آن عضلات مرکزی تنه  فراخوانی شده و سپس عضلات هدف را به چالش می کشد. شاخص غربالگری حرکتی عملکردی (FMS) ابزاری برای شناسایی کیفیت الگوهای حرکتی می باشد و استفاده از این آزمون می تواند در پیش بینی و شناخت نقص الگوهای پایه موثر باشد و همچنین بهبود این شاخص می تواند نشان دهنده­ی اثر بخشی یک برنامه تمرینی باشد. بنابراین هدف این مطالعه بررسی تاثیر 8 هفته تمرین پیلاتس بر نمرات کلی و انفرادی شاخص FMS در دختران مبتلا به سندروم درد کشککی-رانی بود.
روش بررسی:
در مطالعه ­ی نیمه تجربی حاضر نمونه آماری 30 نفر از دانشجویان دختر مبتلا به سندروم درد کشککی- رانی، با میانگین سن 4/9±25/4 سال، قد 4/9 ± 161/8 سانتی متر، وزن 5/2± 61/3 کیلوگرم بودند که با روش نمونه­ گیری تصادفی به دو گروه کنترل و تمرین پیلاتس تقسیم شدند. نمونه ها با داشتن سابقه­ی 6 ماه درد در قسمت قدامی زانو و تشخیص و تایید پزشک وارد مطالعه حاضر شدند. تمام آزمودنی ­ها در مرحله پیش و پس آزمون با ابزار FMS مورد ارزیابی قرار گرفتند. برنامه- ­ی گروه تمرین شامل 8 هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 45-60 دقیقه از تمرینات منتخب پیلاتس همراه با تنفس های بین دنده ای بود. داده ها با نرم افزار SPSS و با روش آماری من ویتنی و ویلکاکسون تجزیه و تحلیل و در سطح معنی داری 0/05 تفسیر شدند. 
یافته ها:
نتایج مطالعه ­ی حاضر نشان داد، تمرین پیلاتس نسبت به گروه کنترل باعث عملکرد بهتر و تفاوت معنی داری در شاخص کلی FMS (p=0/001) می شود. در بررسی نتایج آزمون های انفرادی FMS مشخص شد که تمرین پیلاتس در مقایسه با گروه کنترل باعث بهبود شاخص ­های الگوی گام برداشتن از روی مانع (0/002=p)، بالا آوردن فعال پا (0/015=p)، شنا پایداری تنه (0/001=p) و پایداری چرخشی (p=0/001) می شود. با این وجود، تفاوت معنی داری در آزمون دیپ اسکات (0/249=p)، لانچ (0/555=p) و دامنه حرکتی شانه (0/751=p) بین دو گروه مشاهده نشد.
نتیجه گیری:
بر اساس نتایج به دست آمده روش تمرینی پیلاتس باعث بهبود معنی دار شاخص غربالگری حرکتی عملکردی (FMS) و برخی از آزمون های زیر مجموعه آن در دختران مبتلا به سندروم دردکشککی-رانی شده است. بنابراین پیشنهاد می شود مربیان و افراد مبتلا به این سندروم از تمرینات پیلاتس برای بهبود عملکرد حرکتی خود استفاده نمایند.  

کلیدواژه‌ها