مقایسه تاثیر تمرینات ثبات مرکزی در سطح پایدار و ناپایدار بر استقامت تنه و مکانیک فرود ورزشکاران زن ‏دارای نقص تنه ‏

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استادیارگروه تربیت بدنی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندر انزلی‌‌‌‌‌،‎ ‎گیلان‌‌‌‌‌،‎ ‎بندر انزلی ‏، ایران

2 دانشیار گروه طب ورزشی‌‌‌‌‌،‎ ‎دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران‌‌‌‌‌،‎ ‎تهران‌‌‌‌‌،‎ ‎ایران

10.22038/jpsr.2022.53041.2183

چکیده

هدف‌‌‌‌‌:‌‌‌‌‌
هدف از پژوهش حاضر مقایسه تاثیر تمرینات ثبات مرکزی در سطح پایدار و ناپایدار بر استقامت ناحیه مرکزی و مکانیک فرود ورزشکاران زن دارای نقص تنه با استفاده از سیستم امتیازدهی خطای فرود بود‌‌‌‌‌.‌‌‌‌‌
روش بررسی:
‌‌‌‌30 ورزشکار زن دارای نقص تنه استان گیلان شهر رشت در این تحقیق شرکت کردند و به دو گروه تجربی (ثبات مرکزی در سطح پایدار و ناپایدار) تقسیم شدند‌‌‌‌‌.‌‌‌‌‌ آزمون ‌های استقامت ناحیه مرکزی و سیستم امتیازدهی خطای فرود برای ارزیابی بیومکانیک پرش-فرود در پیش آزمون و پس آزمون به عمل آمد‌‌‌‌‌.‌‌‌‌‌ گروه‌ های تجربی 6 هفته تمرینات را انجام دادند‌‌‌‌‌. تجزیه و تحلیل داده­ ها با استفاده از روش آنالیز واریانس با اندازه ­های تکراری و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح خطای پنج درصد و با استفاده از نسخه­ ی 22 نرم ­افزار SPSS انجام شد.
یافته ‌ها:
‌‌‌‌‌نتایج نشان داد تغییر امتیازات آزمون ­های مرتبط با استقامت تنه و مکانیک فرود بعد از شش هفته تمرین در هر دو گروه تمرینات سطح پایدار و ناپایدار معنادار بود (0/05>p). پس از انجام تمرینات تفاوت بین گروهی بجز در آزمون پلانگ ار شکم (0/05<p) در سایر آزمون ­ها معنادار بود (0/05<p) و در ورزشکاران گروه تمرینات سطح ناپایدار عملکرد بهتری مشاهده شد.
نتیجه ‌‌‌‌‌گیری‌‌‌‌‌:‌‌‌‌‌
تمرینات ثبات مرکزی در سطح پایدار و ناپایدار در ورزشکاران زن با نقص تنه ‌می ‌تواند سبب بهبود استقامت و مکانیک فرود و بتواند با حذف و تعدیل عوامل بیومکانیکی خطر آفرین آسیب رباط متقاطع قدامی شود که این تاثیر با انجام تمرینات در سطح ناپایدار بیشتر است‌‌‌‌‌.

کلیدواژه‌ها